pomagamywiktorowi / 2) Autyzm / * czym jest autyzm
Jesteś:Gościem Wiktorka:-)
Dziś i Ty możesz sprawić by życie tego małego chłopca stało się lepsze 
   1) O Wiktorku
   2) Autyzm
      * objawy autyzmu
      * czym jest autyzm
      * linki
      * terapie w autyźmie
   3) Dokumenty
   4) Rehabilitacja
   5) Sukcesy Wiktorka
   6) Galeria
   7) Jak możesz pomóc
   8) Podziękowania
   9) Kontakt



Księga Gości Wiktorka:-)
 

AUTYZM

jest całościowym zaburzeniem rozwojowym, które najczęściej ujawnia się w ciągu pierwszych trzech lat życia i oddziałuje na wszystkie sfery funkcjonowania dziecka.

 

Autyzm i zaburzenia ze spektrum autystycznego, jak podaje statystyka, występują raz na 500 osób, a niektóre statystyki podają, nawet, że 1 na 166 urodzeń i występuje cztery razy częściej u chłopców niż dziewczynek. Dochody, stopa życiowa, czy wykształcenie rodziny nie mają żadnego wpływu na występowanie autyzmu.

 

Autyzm ma przede wszystkim wpływ na rozwój mózgu w sferach rozumowania, kontaktów socjalnych i porozumiewania się. Dzieci i dorośli z autyzmem najczęściej mają kłopoty z komunikacją w grupie i wspólnych czynnościach. Zaburzenia utrudniają im porozumienie z innymi i stosunek do świata zewnętrznego.

 

Autyzm cechuje ogromna różnorodność objawów i stopnia ich nasilenia. Istnieją trzy podstawowe sfery zaburzeń funkcjonowania:

 

1) Zaburzenia interakcji społecznych

Problemy w kontaktach społecznych polegają na prawie całkowitym braku zainteresowania innymi osobami, niezdolności do włączania innych do zabawy lub rozmowy, na niemożności utrzymania odpowiedniego dystansu interpersonalnego oraz braku empatii. Dzieci te nie współdziałają z otoczeniem w zakresie własnych zainteresowań i osiągnięć, nie odwzajemniają uczuć i zachowań. Pozawerbalne zachowania takie jak pozy ciała, czy mimika są często nieadekwatne do sytuacji. Występuje również zmienność nastroju, lękliwość i niepokój.

 

2) Problemy w komunikowaniu się

Problemy w komunikowaniu się polegają głównie na niemożności opanowania mowy i ograniczeniu rozumienia mowy. Nasilenie zaburzeń jest bardzo różnorodne. W skrajnych przypadkach występuje całkowity braku rozumienia mowy oraz niezdolność mówienia utrzymująca się do wieku dorosłego. Inne dzieci uczą się mówić po 3-4 roku życia, jednak z nieprawidłową składnią i fonologią, jeszcze inne osiągają szybkie postępy, aż do używania pełnych, poprawnie artykułowanych zdań. Częsta jest echolalia, prozodia (melodia mowy) oraz wysoki i śpiewny głos. Mowa ma cechy idiosynkratycznej z dziwacznym słownictwem i niezwykłym znaczeniem niektórych wyrażeń. Częste są stereotypie słowne. Wiele dzieci autystycznych lepiej opanowuje pisanie niż język mówiony. U dzieci autystycznych stwierdza się również zaburzenia komunikacji bezsłownej. Małe dzieci z tym zaburzeniem zwykle nie są w stanie potrząsnąć głowa na .tak. lub .nie.

 

3) Powtarzające, stereotypowe wzorce zachowań i zainteresowań

U dzieci z autyzmem stwierdza się wąski zakres zainteresowań i aktywności oraz niedostateczną zdolność zabawy, sztywność i opór wobec zmian. Często trwają godzinami w bezużytecznych czynnościach, godzinami mogą bawić się sznurkiem lub kręcić kółka samochodu, wolą ustawiać lub rozstawiać zabawki niż się nimi bawić. Charakterystyczne jest zajmowanie się przedmiotami lub ich częściami, stereotypowe lub powtarzane manieryzmy ruchowe. Upośledzone są zabawy wymagające wyobraźni.

 

Powyższe problemy te dotyczą funkcjonowania dziecka we wszystkich sytuacjach życiowych, mogą jednak zmieniać swoje nasilenie w zależności od wieku i konkretnej osoby.

 

 

Autyzm jest zjawiskiem bardzo złożonym i trudnym do zdefiniowania. Mówiąc o osobach z autyzmem trzeba powiedzieć o całym spektrum trudności, z jakimi się borykają, dodając jednocześnie, że trudności te występują u każdej z osób w innym natężeniu.
Najczęściej, w przypadku osób z autyzmem, mamy do czynienia z zaburzeniem odbioru świata przez zmysły. Osoby te inaczej odbierają światło, obrazy i dźwięki, inaczej odczuwają dotyk, zapach, smak czy ból. Często mają trudności z precyzyjnym rozumieniem kierowanych do nich wypowiedzi. Inny sposób odbioru świata powoduje, że osoby z autyzmem tworzą swój wewnętrzny obraz świata, często odmienny od naszego. Mają także trudności z klasycznym - w naszym rozumieniu - budowaniem więzi i okazywaniem emocji w relacjach z innymi ludźmi. Świat osób z autyzmem jest inny od "naszego świata", a kłopoty z komunikacją sprawiają, że osoby z autyzmem borykają się z doświadczeniem psychicznego osamotnienia.
Stopień autyzmu może być bardzo różny: od ciężkiego do łagodnego. Jego skutki są jednak zawsze poważne. Istnieje grupa osób, u których głębokiemu autyzmowi towarzyszą poważne trudności w uczeniu się. Drugą grupę stanowią osoby, u których autyzm umiarkowanego stopnia występuje wraz z przeciętną lub wysoką inteligencją. Niektóre osoby mówią, ale nie rozumieją w pełni znaczenia wypowiadanych słów i mają trudności w prowadzeniu rozmowy. Część z nich w ogóle nie posługuje się mową. Wtedy ze światem zewnętrznym porozumiewają się zazwyczaj za pomocą pisma. Z relacji osób z autyzmem wynika jednak, że bardzo chcą żyć tak, jak inni ludzie, chcą włączać się w życie społeczne. Taką szansę daje im pomoc specjalistów, sprofilowana terapia oraz praca. Doświadczenia pokazują, że właśnie praca jest dla dorosłych osób z autyzmem najlepszą formą terapii i źródłem satysfakcji.

..............................................................................................
* Tekst pochodzi z Biuletynu: Autyzm w Polsce pod redakcją Agnieszki Rymszy i Andrzeja Czajkowskiego, wydawanego przez Fundacje SYNAPSIS.

 

 

 

ZABURZENIA SENSORYCZNE 

są bardzo widowiskową cechą wyróżniającą autyzm spośród innych zaburzeń czy jednostek chorobowych. Dziecko wykonuje dziwne ruchy rąk, przypominające trzepotanie, ogląda dłonie, bawi się śliną, chodzi na sztywnych nogach, zbiera niewidzialne dla nas pyłki. To tylko niektóre z dziwnych zachowań. One są dziwne, my jednak już wiemy, dlaczego dzieci wykonują te wszystkie ruchy.

 

Jedną z pierwszych osób, które opisały zaburzenia w odbiorze i przetwarzaniu bodźców zmysłowych u osób autystycznych był Carl Delacato. Na początku lat siedemdziesiątych przebadał grupę 864 dzieci z autyzmem (w Niemczech, Włoszech i Hiszpanii). Na podstawie tych badań stwierdził, że zaburzenia związane z percepcją są wpisane w obraz kliniczny autyzmu. Otóż, problemy związane z dotykiem wystąpiły u 92-98 % w badanej grupie; ze słuchem- 82 - 99 %, wzrokiem- 60 - 68 %, smak, węch – 24-28 %.

 

 

Analiza tychże wyników pozwoliła Delacato na wysunięcie, m. in., następujących wniosków:

 

1) U dzieci z autyzmem występują uszkodzenia mózgu

2) Uszkodzenia mózgu przejawiają się dysfunkcjami percepcji

3) Uszkodzenia mózgu mogą powodować:

- nadwrażliwość - do mózgu przedostaje się zbyt dużo informacji sensorycznych, aby mogły być one prawidłowo przetwarzane

- zbyt mała wrażliwość- prowadzi do deprywacji sensorycznej

- „biały szum”- dziecko wytwarza własne bodźce

4) Dziwne powtarzające się zachowania dziecka (sensoryzmy) są symptomami uszkodzenia mózgu, dziecko samo próbuje się leczyć.

 

DOTYK

nadwrażliwość - dziecko reaguje negatywnie na dotyk ubrania, zmiany temperatury, nie toleruje doznań bólowych oraz unika wrażeń dotykowych, których sprawcami są inne osoby; preferuje własny dotyk, delikatny i powtarzający się

zbyt mała wrażliwość - dziecko nie reaguje na doznania bólowe, często śmieje się po otrzymaniu klapsa, w tej grupie występują zachowania autoagresywne

 

SŁUCH

Ogromnym utrudnieniem w prawidłowym odbieraniu i przetwarzaniu bodźców, nie tylko słuchowych, jest nieumiejętność selekcjonowania bodźców na ważne i mniej ważne, na te, które są na pierwszym planie i tło. Taki stan rzeczy powoduje, że nadmiar informacji jawi się dzieciom z autyzmem, ale i osobom dorosłym, jako szum informacyjny, z którego niemożliwe jest wychwycenie tych informacji, które są ważne i pierwszoplanowe.

 

WZROK

nadwrażliwość - dzieci lubią oglądać bardzo małe przedmioty, unikają jaskrawych kolorów i błyszczących powierzchni, nie ulegają złudzeniom optycznym

niedowrażliwość - wpatrują się w źródło ostrego światła (słońca, żarówki), bawią się dłońmi w polu widzenia, lubią rzucać przedmiotami i obserwować je w locie.

 

SMAK I WĘCH

nadwrażliwość - dzieci z tą dysfunkcją nie tolerują naturalnych zapachów innych ludzi. Czasem możemy to zaobserwować już u noworodka, który nie chce ssać piersi ze względu na ostry zapach sutka. Bardzo ograniczony repertuał żywieniowy: do jednej bądź kilku potraw, gdyż pozostałe wydzielają zbyt intensywne zapachy

niedowrażliwość - dzieci poszukują silnych doznań zapachowych, w skrajnych przypadkach mogą bawić się ekskrementami. Silnej stymulacji smakowej dostarcza jedzenie niejadalnych substancji, np. farb, benzyny!

 

 

APEL DO RODZICÓW !!!

 

 Jeśli coś Was niepokoi w rozwoju Waszego dziecka - nie czekajcie! zgłoście się do specjalistów, nie dajcie się zbyć pierwszemu lepszemu lekarzowi, nie słuchajcie rad, że wyrośnie z tego, jeszcze ma czas na mowę itp. Jeśli są to objawy całościowych zaburzeń rozwoju, to tego czasu dziecko już nie ma.

Szybka diagnoza oznacza szybkie podjęcie terapii i leczenia w okresie, kiedy dają ona najlepsze rokowania!

 

 
Copyright ©2009 by Dorota Jakubiec
www.projektowaniestron.zafriko.pl
Kreator Stron www